در کشور افغانستان در طول دوران حکومت طالبان آنچه که به عنوان پوشش رسمی بانوان مورد پذیرش واقع شده بود، برقع بود که سراسر بدن یک زن را به صورت کامل و یک دست می‌پوشاند. این نوع پوشش قبل از دوران طالبان نیز در بسیاری از شهر‌های افغانستان از جمله کابل رائج بود، اما با آمدن طالبان حالت الزامی به خود گرفت. گرچه برقع برای آن دسته از زنانی که زمینه پوشیدن آن را دارند، امری مطلوب و پسندیده است. اما برای زنان شاغل که در محیط بیرون از خانه و ادارات فعالیت دارند، ضرورت ندارد، زیرا برقع عملًا آنها را از فعالیت و کار در بیرون از خانه باز می‌دارد و به معنای واقعی کلمه پرده نشین می‌سازد.

يكي از ايراد‌هايي كه شيخ اشراق بر اصالت وجود گرفته اين است كه اگر وجود اصيل باشد پس بايد داراي وجود باشد و وجودش به نوبه خود نيز داراي وجود است يعني وجودي دارد و اين وجود سومي نيز وجود دارد... نتيجه اين استدلال تسلسل است كه باطل است.
از اين ايراد پاسخ داده اند كه درست است كه وجود اصيل وجود دارد اما اين به اين معنا نيست كه وجود زائدي بر وجود اضافه شود و به آن اصالت ببخشد. وجود اصيل است نه به وجود زائد بلكه به خودش.
شيخ اشراق اين پاسخ را پذيرفته اما اشكال را به صورت ديگر مطرح نموده است: به اين صورت كه اين وجود وحدتي نيز دارد و وحدتش وجود دارد و وجودي كه اين وحدت به آن متصف است نيز وجود دارد پس تسلسل بر طرف نمي‌شود منتهي براي استقرار تسلسل مي‌بايست يك وحدتي در اين ميان واسطه شود.

مفهوم وجود از بديهي‌ترين مفاهيم است كه ذهن از همه موجودات انتزاع مى‏كند. براي بداهت اين مفهوم چهار علت را بيان داشته اند:
علت اولش اين است كه اين مفهوم روشن ترين مفهوم است و نيازي به تعريف ندارد و هر كسي در هر نوع از شرايط و وضعيتي باشد مي‌تواند بدون نياز به زحمت خاصي تصور روشن از اين مفهوم داشته باشد.
علت دومش اين است كه اساسا تعريف اين مفهوم ممكن نيست زيرا مفهومى روشن‌تر از آن يافت نمى‏شود كه بتوان آن را مبيِّن معناى وجود قرار داد به همين دليل هر تعريفي كه  از اين مفهوم ارائه شود تعريف دوري خواهد بود.

آخرين شوراي جهاني کليسا شوراي واتيکاني دوم بود که به دعوت پاپ ژان بيست و سوم تشکيل شد. اين شورا از سال 1962 تا 1965 ادامه داشت و هدف آن نوسازي کليساي کاتوليک به مقتضاي نيازهاي عصر جديد بود. در اين شورا اسقفاني از تمام مناطق جهان شرکت کردند. همچنين ناظراني از کليساهاي ارتدوکس و پروتستان و مهماناني از اسلام، يهوديت و اديان ديگر حضور داشتند.
شوراي واتيکاني مذکور شانزده سند منتشر کرد که هدف آنها نوسازي همه مذاهب ايمان و رفتارهاي ديني بود.

صفات خبري اگر در ادله سمعي وارد نشده بود هيچ كس شك نمي‌كرد اين صفات قابل انتساب به خداوند نيست. اما چنين صفاتي در متون ديني به خداوند نسبت داده شده، در اينجا است كه ايمان به متون ديني از يك سو و تنزيه خداوند از نقايص كه مورد تأكيد عقل و نقل است از سوي ديگر، به نوعي تعارض منجر شده است؛ زيرا اطلاق اين صفات به همان معاني عرفي شان در مورد خداوند مستلزم تجسيم و تشبيه خداوند است. براي مثال، صورت داشتن، دست داشتن، پا داشتن، آمدن، نازل شدن و... به همين معناي عرفي شان وقتي معني دار است كه شخصي كه داراي اين صفات است داراي جسم و اعضا باشد و گرنه «شير بي‌دمّ و سر و اشكم كه ديد»

فيلسوفان وجود را بر دو قسم خارجي و ذهني تقسيم کرده اند
مراد از وجود ذهني ماهيت اشيا است که در ذهن موجود مي شود. موجود ذهني با موجود خارجي که از آن حکايت مي کند از نظر ماهيت هيچ تفاوتي ندارد. فقط در وجود است که اين دو متفاوت مي شود به اين صورت که موجود ذهني آثار موجود خارجي را ندارد. براي مثال آتش ذهني نمي سوزاند يا کوه ذهني جا اشغال نمي کند اما خود اين موجود ذهني از آن حيث که موجودي است آثاري دارد که اين آثار با توجه به موجود بودن آنها است که از اين حيث که يک موجود خارجي است نه از حيث ذهني بودن آن.